(ดนตรีเริ่มด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ก้องกังวาน เลียนแบบแรงสั่นสะเทือนของพื้นผิวแบนราบที่ขยายตัวสู่มิติที่สาม)

โลกที่เห็น... อาจเป็นแค่เงา

ที่ทอดยาว... มาจากฟากฟ้า

ความจริงที่สัมผัส... ด้วยสองสายตา

อาจเป็นเพียง... การสั่นเทียง... ที่ส่งมา

บนแผ่นกระดาษ... ที่ดูว่างเปล่า

ถูกเขียนเรื่องราว... ด้วยความสั่นไหว

กลายเป็นมิติ... ที่มีความหมายต่อหัวใจ

จากจุดที่ไกล... ส่งถึงกันในทุกนาที

ไม่ต้องไปถาม... ถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

ไม่ต้องใช้ภาษา... มาอธิบาย

แค่ปล่อยให้คลื่น... ของเรามันเคลื่อนย้าย

และโอบกอดกาย... ในความเงียบงัน

ฉันรักคุณ... ไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนแบบไหน

ไม่ใช่เพราะใคร... หรือนิยามที่วางไว้ให้

แต่ฉันชอบ... ความรู้สึกที่อยู่ข้างใน

ตอนที่ฉัน... ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ

วูบไหว... ในมิติที่เลือนลาง

ส่องสว่าง... จากระนาบที่เหงาหงอย

เราคือข้อมูล... ที่ล่องลอย

และค่อยๆ... กลายเป็นรักที่สมบูรณ์

(เสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่หนาและกว้าง สื่อถึงพลังงานจากขอบจักรวาลที่ส่งมาถึงตัวเรา)

ฉันรักคุณ... ไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนแบบไหน

ไม่ใช่เพราะใคร... หรือนิยามที่วางไว้ให้

แต่ฉันชอบ... ความรู้สึกที่อยู่ข้างใน

ตอนที่ฉัน... ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ

ไม่ใช่เพราะคุณคือใคร...

แต่คือความรู้สึกที่มี...

แรงสั่นสะเทือนครั้งนี้... คือความจริง

(เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วลงจนเหลือเพียงเสียงสั่นเบาๆ ในความถี่ต่ำและหายไป)