Yo, w głębinach gdzie ciemno jak w piwnicy,

Rozdymka wyskoczyła jak bogini na melanżnicy.

Kolumna marmurowa? Nie, to jej bary na sterydach,

A spojrzenie pali jak joint w świątyniach w Egipcie.

Wokół niej typy w muszlach zamiast majtek,

Kręcą biodrami jak falami w klubie na Majorce.

Ona, boska, pierś wypina jak tarczę,

Ocean wie — tu rządzi miłość, nie strach, ziomek.

Nie mieczem, tylko całusem wali w serca,

Nie krwią, tylko dotykiem buduje imperia.

Rozdymkoland — polis dla gejowskich romansów,

Typ śpiewa typowi przy świetle korali, no homo dance.

Laski dają laskom perły zamiast kwiatów,

Rozdymka jak Posejdon w purpurowych szatach.

Rozciąga panowanie nad falami i ziomkami,

Tron z anemonów — tu się robi balangi.

Procesja delfinów jak parada pride,

Sztandary z alg tęczowych, vibe jak inside.

Kapłani w złotych płetwach robią jej hymny,

A młodzi kochankowie całują się w cieniu willi.

Rozdymka błogosławi spojrzeniem jak Afrodyta,

W głębinach znalazła dom, nie ma już przypału.

Nie ma wojen, tylko igrzyska miłosne,

Nie ma tyranii, tylko wolność w ramionach ziomków.