I choćby prawda była gorzka

paliła żywym ogniem,

Niech boli — jeśli musi,

Niech tnie jak ostry nóż.

Nie będę chować się pod stół,

Nie będę ściemniać, grać na pół.

Choć serce bije niespokojnie,

Ja idę dalej — prosto, w ból.

Bo wolę upaść, lecz uczciwie,

Niż żyć na niby, w cieniu kłamstw.

Niech świat się wali, niech się dziwi —

Ja swoją prawdę rzucam w tłum.

Gdy noc nadchodzi i cisza krzyczy,

Nie chowam się, nie składam rąk.

W spojrzeniu noszę własne życie —

Nie cudze słowa, lecz swój dom.

Niech każdy krok, co boli dzisiaj,

Zapłonie blaskiem jutro w nas.

Bo wolę upaść, lecz uczciwie,

Niż żyć na niby, w cieniu kłamstw.

Niech świat się wali, niech się dziwi —

Ja swoją prawdę rzucam w tłum.

Bo wolę upaść, lecz uczciwie,

Niż zginąć w cieniu własnych kłamstw.