[Zwrotka 1]
W ciszy tli się coś pod skórą dnia,
Jak iskra, której nie umiem już zgasić sam,
Migocze cicho, lecz rośnie w głąb,
Jakby znało drogę lepiej niż mój rozum.
[Zwrotka 2]
Oczy widzą tylko to, co znany kształt,
Ale gdzieś za nimi inny budzi się świat,
Czuję drżenie, jakby pękał mur,
Jakby ktoś zapalał we mnie ukryty nurt.
[Pre-refren]
Nie wiem, czy to światło, czy to cień,
Ale woła mnie, nie pozwala spać.
[Refren]
Pełgający ogień otwiera trzecie oko,
Rozlewa się ciszą, co krzyczy gdzieś w środku,
Widzę więcej niż chciałem kiedykolwiek znać,
Każda prawda pali jak pierwszy raz.
Pełgający ogień nie pyta o zgodę,
Zmienia mnie w drogę, nie tylko w przechodnia,
I choć boję się tego, co pokaże mi,
Nie potrafię już zamknąć tych drzwi.
[Zwrotka 3]
Kolory mają smak, a dźwięki mają kształt,
Czas przestaje płynąć, zaczyna trwać,
Każdy oddech jak granica dwóch światów,
Między tym, co było — a tym, co się stało.
[Pre-refren]
Czy to przebudzenie, czy tylko sen?
Czy ja jeszcze jestem tym, kim byłem wczoraj?
[Refren]
Pełgający ogień otwiera trzecie oko,
Rozlewa się ciszą, co krzyczy gdzieś w środku,
Widzę więcej niż chciałem kiedykolwiek znać,
Każda prawda pali jak pierwszy raz.
Pełgający ogień nie pyta o zgodę,
Zmienia mnie w drogę, nie tylko w przechodnia,
I choć boję się tego, co pokaże mi,
Nie potrafię już zamknąć tych drzwi.
[Mostek]
Może to nie ogień, lecz lustro bez dna,
W którym widzę wszystko — nawet to, co chcę skryć,
Może trzecie oko to tylko ja,
Który w końcu odważył się naprawdę być.
[Coda (ciszej)]
A ogień wciąż tańczy pod zamkniętą powieką,
Już nie wrogi, lecz bliski jak oddech i sen,
I wiem, że choć spalił coś, co było mną kiedyś,
To zostawił światło… którego nie zgubię już.