โตมากับคำว่า “อดทน”

บนโต๊ะกลมเก่า ใต้ไฟสีเหลือง

พ่อบอกว่าโลกมันไม่เที่ยง

แม่หัวเราะบางๆ บอกให้เชื่อครึ่งเดียว

เงินเดือนออกแล้วก็หายไป

ค่าเช่ากับความฝัน แย่งกันทุกเดือน

เพื่อนบางคนไปไกลเกินเห็น

บางคนยังวนเวียน อยู่หน้าเซเว่นเดิม

นี่แหละความจริงของชีวิต

มีทั้งหวังทั้งผิด ทั้งใกล้ทั้งไกล

ร้องไห้กันในห้องน้ำ

แล้วยิ้มสู้หน้าใครๆ

เราหกล้มร้อยครั้งก็ลุกใหม่

ถึงทางไกลก็ยังไป

เก็บเศษใจแตกหัก

มาปะเป็นวันพรุ่งนี้ได้อีกครั้ง

รักที่คิดว่าจะนิรันดร์

จบลงด้วยประโยคสั้นๆ แค่ “เราไปไม่ไหว”

รูปเก่าในโทรศัพท์ยังไม่ลบ

แต่หัวใจเริ่มปรับโฟกัส ให้อยู่กับปัจจุบันไว้

นี่แหละความจริงของชีวิต

มีทั้งหวานทั้งขม ทั้งจริงทั้งฝัน

กอดตัวเองในค่ำคืน

ที่ไม่มีใครอยู่นั้น

เราหกล้มร้อยครั้งก็ลุกใหม่

ถึงทางไกลก็ยังไป

เก็บเศษใจแตกหัก

มาปะเป็นวันพรุ่งนี้ได้อีกครั้ง

บางวันฟ้าใสดันฝนตก

บางวันเหนื่อยล้ากลับหัวเราะง่ายดาย (ง่ายดาย)

ถ้ายังหายใจอยู่แปลว่ายังมีทางไป

แค่ก้าวทีละก้าว ก็พอ

นี่แหละความจริงของชีวิต

ไม่เคยตรงอย่างคิด แต่ก็มีงดงาม

มีคนจากแล้วไม่กลับ

มีคนรอเราอยู่นาน

เราหกล้มร้อยครั้งก็ลุกใหม่

ถึงทางไกลก็ยังไป

เก็บเศษใจแตกหัก

มาปะเป็นวันพรุ่งนี้ได้อีกครั้ง (อีกครั้ง)

มาปะเป็นวันพรุ่งนี้ไปทุกวัน