“Gülüşüm var üstümde…
İçimde bir durak… sessizlik.”

Gülüşüm var üstümde, alışkanlık
İçimde bir durak, adı sessizlik
Bir an durdum, dünya aktı
Kalbim dedi: “Kaçma, bak burası.”
Aynı sokak, başka bir hâl
Yolun ortasında kaldım biraz
Koşmak kolay, yüzleşmek zor (zor)
Ben zor olanı seçtim bu defa

Her yakınlık kader değil
Her sıcaklık ev değil
Kalp yanılır bazen (bazen)
Ama yön hâlâ içeride (tam burda)

Aradığın yansır gölgede
Eksik sandığın güç, yine sende
Yara konuşur, dinlersen
Adem, kaçmaz kendinden
Dön dolaş, yol yine sende
Hazırmısın?
Berzah bir yol bu, ne dün ne yarın..

Mesafeyi koydum, kalpten önce
Gözden ırak, kalpten ırak dedim (kendimce)
Çünkü en zor savaş, insanın içinde
Bir bakış, bir ihtimal yeter (ooohhh)
Ama ben yolumu ateşten çektim geri
Adını koymadım, sustum bilerek (sustum)
İsim koyunca bağ olur (öğrendim)
Her his çağırmaz doğru yere
Bazı kapılar sadece sınamak için (bildim)

Gülüşüm perde, içim açık dosya
Kaçmadım, kaldım — farkım bu ya
Kalemim konuştu, zihnim susmadı
Her ışık yol sanıldı bir ara
Ben karanlıkta pusulayı buldum sonra
Yanıldım sandım, meğer yolmuş
Ateşten geçmeden kim tamam olmuş?
Her çağıran ses senin değildir
Bazı yüzler aynadır, ad koyulmaz
Berzah arası bir yerdeyim
Ne dün bağlar beni ne yarın
Yüzleşmeye hazırım artık
Kendimden kaçmadan varım

Dedi ki içimde eski bir bilge:
“Susuzluğunu serapla giderme.”
Seni çağıran her ses senin değildir
Bazı yollar sadece sınamak içindir

Aradığın yansır gölgede
Eksik sandığın güç, yine sende 
Yara konuşur, dinlersen
Adem, kaçmaz kendinden 
Dön dolaş, yol yine sende (sende)
Hazırmısın?
Berzah bir yol bu, ne dün ne yarın..

“Bazı duruşlar kayıp değil…
Bazı duruşlar, doğru yol.”