We stonden in de regen, woorden als vuur,

Je keek me aan, maar voelde ik nog duur,

De stilte brak ons, de trots bleef staan,

Toch dacht ik even, "het is niet gedaan.

Ik hoorde je stem in elke straat,

De echo van wat ooit nog bestaat,

We waren storm en zon tegelijk,

Maar ergens diep, bleef jij nog in mij.

We vielen, we braken, maar nooit echt kwijt,

In al dat lawaai, bleef er iets dat strijdt.

Want zelfs na al die nachten,

En alles wat we doen,

Er brandt nog één herinnering,

Een sprankje onder de maan en de zoen,

Misschien was het niet voor altijd,

Maar voor even waren wij,

Een sprankje licht,

Een sprankje… wij.

De dagen gaan, de tijd geneest,

Maar soms denk ik terug, hoe jij me leest,

Niet alles verdwijnt, niet alles vergaat,

Sommige liefde blijft waar ze ooit staat.

Ik schreef je naam in het zand van toen,

De zee nam het mee, maar niet mijn gevoel,

Al deed het pijn, het was niet voor niets,

Er bleef iets zacht, iets kleins, iets liefs.

We vielen, we braken, maar nooit echt kwijt,

In al dat lawaai, bleef er iets dat strijdt.

Want zelfs na al die nachten,

En alles wat we doen,

Er brandt nog één herinnering,

Een sprankje onder de maan en de zoen,

Misschien was het niet voor altijd,

Maar voor even waren wij,

Een sprankje licht,

Een sprankje… wij.

(Zij) Jij keek me aan, en ik voelde nog iets,

(Hij) Een trilling van toen, een warm gemis,

(Samen) We zijn veranderd, maar niet voorbij,

Er bleef iets leven, iets van jij en mij.

Want zelfs na al die nachten,

En alles wat we doen,

Er brandt nog één herinnering,

Een sprankje onder de maan en de zoen,

Misschien was het niet voor altijd,

Maar voor even waren wij,

Een sprankje hoop,

Een sprankje… wij.

Ending – zacht, a capella

(Samen)

Een sprankje licht,

Een sprankje… wij. 🌙