Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,

Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;

Jednakże gdy cię długo nie oglądam,

Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;

I tęskniąc, sobie zadaję pytanie:

"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu

W myśli twojego odnowić obrazu;

Jednakże nieraz czuję mimo chęci,

Że on jest zawsze blisko mej pamięci.

I znowu sobie powtarzam pytanie:

"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Cierpiałam nieraz, nie myślałam wcale,

Abym przed tobą szła wylewać żale;

Idąc bez celu, nie pilnując drogi,

Sama nie pojmuję, jak w twe zajdę progi;

I wchodząc, sobie zadaję pytanie:

"Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie?"

Dla twego zdrowia życia bym nie skąpiła;

Po twą spokojność do piekieł bym zstąpiła;

Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem,

Bym była dla ciebie zdrowiem i pokojem.

I znowu sobie powtarzam pytanie:

"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Kiedy położysz rękę na me dłonie,

Luba mię jakaś spokojność owionie;

Zda się, że lekkim snem zakończę życie,

Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie,

Które mi głośno zadaje pytanie:

"Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie?"

Kiedym dla ciebie tę piosenkę składała,

Wieszczy duch mymi ustami nie władał;

Pełna zdziwienia, sama się nie postrzegłam,

Skąd wzięłam myśli, jak na rymy wbiegłam;

I zapisałam na końcu pytanie:

"Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?"