Sklep na rogu sprzedaje sny,

na półkach kurz i „lepsze dni”.

Miłość w ratach, strach w promocji,

byle dotrwać do tej nocy.

A gdy pytasz, co zostaje —

cisza w środku, głośno w tle.

Powiedz: kiedy ostatni raz

ktoś cię widział, nie oceniał?

I czy umiesz choć na chwilę

zdjąć z serca ten ciężki metal?

Kup empatię — choćby gram,

za drobniaki, za swój wstyd.

Niech urośnie w tobie coś,

co nie znika, kiedy świt.

Kup empatię — choćby gest,

jeden oddech, jeden krok,

niech ten świat przestanie ranić

na okrągło, dzień po dniu.

W portfelu tylko resztki wstydu,

na wyprzedaży nie ma skrzydeł.

Kasa samoobsługowa,

palec drży, bo to nie towar.

To jest wybór, to jest praca —

czy dasz komuś kawałek serca?

Bo łatwo mieć rację, trudniej mieć czułość,

łatwo przejść obok, trudniej się zatrzymać.

I tak się zaczyna zmiana —

od jednego „widzę cię” dziś.

Kup empatię — choćby gram,

za drobniaki, za swój wstyd.

Niech urośnie w tobie coś,

co nie znika, kiedy świt.

Kup empatię — choćby gest,

jeden oddech, jeden krok,

niech ten świat przestanie ranić

na okrągło, dzień po dniu.

Sprzedawca pyta: „Chcesz paragon?”

Za każdy unik, każdy chłód.

Dziwne… ile kosztuje spokój,

gdy w lustrze stajesz znów?

Nie kupisz winy, nie kupisz ciszy —

ale możesz kupić moment,

w którym nie przejdziesz obojętnie.

Kup empatię — choćby gram… (x2, z modulacją / chórem)

Niech urośnie w tobie coś,

co ocali nas na czas.