Si dallgët që përqafojnë bregun

Era përkëdhel fytyrën tënde të bukur

Dashuria jonë s’ka përfundim

Je fryma ime, je dielli im

Në ty gjeta vetë shpëtim

Ti je bregu, unë jam dallgë,

Në përqafimin tënd gjithçka shuhet ngadalë.

Çdo kujtim me ty është përjetësi,

Je zemra që ndriçon pafundësi.

Në çdo valë që prek bregun,

Unë të ndjej kudo që jam,

Je zëri që tingëllon në zemër,

Je kënga që më ngroh në shpirt të gjallë.

Je dallga që s’lodhet kurrë,

Bregu yt më thërret ngadalë,

Dashuria jonë – pafundësi,

Unë dhe ti, si dallga dhe brigjet e kësaj bote.

Në ritmin e dallgëve që ndjekin bregun, Ti je fryma që më jep jetë.

Nuk ka udhë pa ty, nuk ka horizonte,

Je qielli që më mban, pafundësia ime.

Si dallgët që kurrë nuk ndalen,

Dashuria jonë sfidon çdo kohë.

Je përqafimi që më qetëson,

Një melodi që s’pushon.