Intro:

fLexI

ta-da-da-da-ta-ta, ta

ta-da-da-da-da, ta-ta-ta, ta

Czy pamiętasz mnie dziś, czy tak jak wtedy,

gdy biegałem pośród bloków w blasku letniej niedzieli?

Słońce grzało mi kark, w sercu zero kłopotów,

śmialiśmy się tak, jakby czas nie miał powrotu.

Powiedziałbym: „to mój dom” (oooh),

tęsknię, choć on dalej stoi (no i co),

wciąż czekam na ten znak,

który szepnie: „wróć do mnie” — no chodź! (oooh)

Spotkało mnie to wszystko, miałem może dziewięć lat,

wokół tylko mały domek, las i ciszy smak.

Spokój płynął w żyłach, dziś zamienia się w pytania,

rozmawiałem z czymś niewidzialnym — przysięgam, to nie ściema, nie zabawa.

Słowa wryły się w głowę, jak zasady w grze,

której nikt nie potrafi wyłączyć, choć próbowałem jak lew.

„Może będą wszyscy lepsi, mądrzejsi, jaśniejsi” —

ale nikt nie będzie tobą, i to siedzi we mnie jak cień.

Tysiąc pięćset godzin w myślach, wciąż piszę ten list,

miał to być „ostatni raz” — a znów uderza jak piorun w myśl.

Te obrazy jak pocztówki, palą serce od środka,

każdy kadr jest jak zaklęcie, co wraca nocą pod okna.

I choć czas mnie goni, ja wciąż stoję w tamtym roku,

trzymam w dłoni echo śmiechu, co powoli tonie w obłoków mroku.

Czy pamiętasz mnie dziś, czy tak jak wtedy,

gdy biegałem pośród bloków w blasku letniej niedzieli?

Słońce grzało mi kark, w sercu zero kłopotów,

śmialiśmy się tak, jakby czas nie miał powrotu.

Powiedziałbym: „to mój dom” (oooh),

tęsknię, choć on dalej stoi (no i co),

wciąż czekam na ten znak,

który szepnie: „wróć do mnie” — no chodź! (oooh)

Pamiętasz mnie, gdy byłem mały, wciąż w adidasach z bazaru?

Goniłem marzenia po kałużach, nim wpadłem w labirynt hałasu.

Grałem w piłkę na parkingu, krzycząc do chłopaków z klatki,

Ty słuchałaś mnie w ciszy, gdy pisałem pierwsze rymowanki.

Czasem czuję się jak zdrajca, bo wyjechałem po więcej,

ale wiesz, że to Ty włożyłaś mi w dłonie to serce.

Ulice znały mój śmiech, znały mój pierwszy płacz,

a teraz pytam w myślach: czy Ty wciąż na mnie czekasz, tak?

I choć w świetle neonów miasto wygląda inaczej,

Ty wciąż pachniesz tym latem, gdy trzymałem w rękach marzeń klacze.

Wrócę tu — może nie dziś, może nie jutro,

ale wrócę, bo tu każdy krok brzmi jak „witaj w domu, z dumą”.

Wiem, że słyszysz mnie, gdy biegnę po Twych ulicach,

Twoje światła świecą jak gwiazdy, które noszę w oczach.

Może uciekłem, ale to Ty mnie stworzyłaś,

i w każdej pętli bitu znów do Ciebie wracam.

Czy pamiętasz mnie dziś, czy tak jak wtedy,

gdy biegałem pośród bloków w blasku letniej niedzieli?

Słońce grzało mi kark, w sercu zero kłopotów,

śmialiśmy się tak, jakby czas nie miał powrotu.

wciąż czekam na ten znak,

i wiem, że wrócę do Ciebie — mój dom.