może nie czas…

Boże, piszę do ciebie, bo nie mam nikogo

Już nie wiem, czy to życie, czy już tylko złudzenie w drodze do grobu

Listy zostawiam jak ślady, ale ty nie odpowiadasz

Może nie dbasz, a może w tłumie moje myśli giną JUŻ

Mam twoje słowa na ścianie, znam je lepiej niż własne myśli

Kiedy wszyscy milczą, one szepczą mi do ucha, żebym się nie mylił

Ale czuję, że to koniec, chyba już rozumiem przekaz

Bo jeśli nikt nie patrzy, to czy człowiek w ogóle istnieje?

Krew na dłoniach, oczy puste

Znowu noc, a ja nie śpię

Za oknem ciemność, zimny wiatr

A twoje zdjęcie przypomina mi,

Że może jeszcze nie czas… może nie czas…

Boże, nie wierzę, że nadal nie masz czasu

Nie wierzę, że te słowa spadają w pustkę jak kamień do stawu

Nie raz płakałem, bo nie słuchałeś

Byłeś kiedyś wsparciem, ale odwróciłeś twarz i przestałeś

Nie wiesz, co to znaczy, gdy jesteś cieniem wśród tłumu

Kiedy krzyczysz i nikt cię nie słyszy, gdy nikt nie patrzy na ciebie z dumą

Twoje teksty mówiły, że rozumiesz ból,

Ale jeśli to tylko słowa, to czym różnisz się od nich – zimnych i pustych jak grób?

Otwieram drzwi i widzę noc

Może jeszcze jeden krok

Może jeszcze jedna myśl

Ale czy warto dalej iść…?

Boże, to ostatni list, wysyłam go ci z mostu

W oczach światła miasta, w dłoni telefon, w sercu pustka

Piłem całą noc, butelka pusta jak moje sny

Gdzie byłeś, gdy cię wołałem? Teraz ja zapomnę o mnie samym

Nie wiem, czy to usłyszysz, ale nieważne już

Słyszę tylko deszcz, który zagłusza mój ostatni krzyk wśród chmur

Krew na dłoniach, oczy puste

Znowu noc, a ja nie śpię

Za oknem ciemność, zimny wiatr

A twoje zdjęcie przypomina mi,

Że może jeszcze nie czas… może nie czas…