خدایا! ، کُفر نمی‌گویم، پَریشانَم

چه می‌خواهی تو از جانم؟

!مرا، بی آنکه خود خواهم

اسیر زندگی کردی

اگر روزی ، زِ عرشِ خود، به زیر آیی

لباسِ فَقر پوشی

غرورت را، برای تکه نانی

به زیرِ پای، نامَردان بیاندازی

و شب، آهسته و خسته

تُهی‌ دست و ، زبان‌بسته

به سوی، خانه بازآیی

زمین و آسمان را،،،،، کُفر گویی

نمی‌گویی؟؟

خداوندا!،، اگر روزی ،بشر گردی

ز حال بندگانت،، باخبر گردی

پشیمان می‌شوی،، از قصه‌ی خلقت

از این بودن، از این بِدْعَت...

خداوندا،، تو مسئولی

تو می‌دانی،، که انسان بودن و ماندن

در این دنیا، چه دشوار است...

چه رنجی، می‌کِشد، آن کس

که انسان است و، از احساس، سرشار است

که انسان است و، از احساس، سرشار است