Słyszysz ten szelest papieru w mroku?

To nie wiatr. To ja.

Twoja słodka zguba.

Ty mi tu nie cukruj, ja znam takich jak ty,

Co widzą we mnie tylko te słodkie sny.

Stoisz tam za szybą, wzrokiem mnie rozbierasz,

Ślinisz się na lukier, co go teraz zbierasz.

Słyszę tylko „mniam”, słyszę tylko szept,

Ale ja nie dla każdego mam ten słodki lep!

Nie marudź, nie kwękaj, decyzja ma być szybka,

Bo moja cierpliwość jest dzisiaj dość płytka!

Na moje krągłości stoi już kolejka,

A ty tylko stoisz, drży ci każda brewka.

Bierz mnie lub odejdź, zrób miejsce dla innych,

W tym Tłustym Czwartku nie szukaj niewinnych!

Myślisz, że posypka to jest mój jedyny tajny plan?

Ja mam w sobie nadzienie, co leczy każdą z ran!

Patrzysz na mój kształt, na tę dumną formę,

Ale czy udźwigniesz moją słodką normę?

Kolejka się kręci, czas ucieka w dal,

A tobie na pączka nagle zrobiło się żal?

Słodka krew... Ciemna moc...

Zjem cię ja... W tę tłustą noc!

Więc przestań mnie mierzyć tym swoim płytkim wzrokiem,

Bo zaraz zostanę twym ostatnim krokiem!

Mój lukier to zbroja, a ciasto to siła,

Co niejedną rozpacz już w pył obróciła.

Bierz ten kęs życia, nie stój jak ta kłoda,

Bo jutro mnie nie będzie – a ci będzie szkoda!

Nie marudź, nie kwękaj, decyzja ma być szybka,

Bo moja cierpliwość jest dzisiaj dość płytka!

Na moje krągłości stoi już kolejka,

W tym Tłustym Czwartku nie szukaj niewinnych!

Znikam w torbie... Twojej torbie!