Idę chodnikiem, wzrok wbity w beton, liczę pęknięcia jak wersy w notatkach,

Myśli biegną przede mną, jakby miały kontrakt z przyszłością na etatach.

Z boku to brzmi banalnie, wiem, przesadzam jak echo w pustych salach,

Ale mózg nie zna pauzy — tylko sprint po granicach, gdzie kończy się wiara.

mój umysł to fabryka dymu — produkuje burze z iskier,

myśli jak psy na smyczy — ciągną, choć stoję w miejscu, blisko.

Latarnia miga mi w twarz, jakby chciała morsem wysłać ostrzeżenie,

Że każda drobna iskra potrafi podpalić całe wspomnienie.

Śmieję się z siebie, bo to tylko światło, nie objawienie,

A ja dorabiam sens, jakbym pisał nową wersję stworzenia.

Zerkam na zegarek — sekundy cięższe niż winy w aktach,

Minuta to nie czas, to wyrok, co spada w rytmie faktach.

Czas jak sędzia bez twarzy, ja jak świadek bez racji,

Jakby spóźnienie mogło mi odebrać prawo do akcji.

paranoja jak sport — mam złoto w kategorii „przesada”,

czas jak beton — twardnieje, gdy próbuję go badać.

Czekam w centrum, twarze płyną jak feed, co nigdy nie śpi,

Każda coś mówi bez słów, a ja łapię każdy piksel z tej gry.

W głowie komentarz: „nie analizuj”, ale filtr dawno pękł,

Łapię każdy sygnał, jakby świat nadawał tylko do mnie ten dźwięk.

mój mózg to antena, łapie ból w stereo,

myśli jak fale — niewidoczne, a robią echo.

Wsiadam do taksówki, drzwi zamykają się jak wers w klamrze,

Radio gra, a ja tonę w refrenie, co wraca jak mantrze.

Jedna linijka wpada w głowę, robi tam squat jak squatters,

I siedzi tygodniami, jakby miała klucz do moich folderów.

Śmieję się — to tylko piosenka, nie objawienie z nieba,

A wraca jak dług, którego nikt nie chciał, ale trzeba.

Nadaję sam do siebie, brak odbiorcy, brak wyjścia,

cisza istnieje, ale nie w moim paśmie życia.

refren jak wirus — wchodzi w głowę bez pytania,

dźwięk jak cień — zostaje, gdy światło znika z rana.

Myśli biegną szybciej niż świat, nie mam stopu, nie mam planu,

W głowie ruch jak w mieście — korek, chaos, zero stanu.

Każdy dzień to sprint bez mety, każdy wers to nowy crash,

Nie uciekam przed niczym — tylko goni mnie mój flash.

Zegar bije, serce klika, rytm jak metronom w panice,

Wszystko miga, świat się ślizga, ja balansuję po granicy.

Nie ma ciszy, tylko szum — jakby życie grało drill,

W 160 BPM-ach myślę szybciej, niżbym żył.

Mijam ludzi, czytam ciała jak nagłówki w gazetach,

Ramiona spięte jakby dźwigały świat w plecakach.

Gość z telefonem, kciuk bije rytm jak serce w stresie,

Jakby świat się kończył, jeśli nie odpisze w tej sesji.

pośpiech to religia, a ekran to świątynia,

spojrzenia jak modlitwy — lecą w pustkę, giną w liniach.

Sam analizuję tempo, jakbym szukał w nich odbicia,

Jakby cudze nerwy miały potwierdzić sens mojego życia.

Para na przystanku, słowa tną jak szkło po kłótni,

Gesty większe niż sens, cisza krzyczy jak tłum w pustyni.

Rozkładam to na czynniki, jakbym znał ich fabułę,

Choć widzę tylko klatkę, nie film, nie całą strukturę.

Wiem wszystko i nic naraz, więc śmieję się z tej potrzeby,

Bo każdy z nas to analityk własnej ucieczki od siebie.

ja jak psycholog z przejścia — diagnozuję w ruchu,

myśli jak drony — latają nad światem w pośpiechu.

W kawiarni ona i on, teatr gestów przy oknie,

On mówi ciałem „zostań”, ona wzrokiem „to nieistotne”.

Kiwa głową jak automat, palcem kręci rant filiżanki,

Ciało krzyczy „uciekam”, usta mówią „spokojnie, dzięki”.

emocje jak glitch — niby są, a jednak znikły,

spojrzenia jak piksele — rozmazane, nieczytelne, brzydkie.

Analiza wjeżdża sama, jakby miała klucz do scenariusza,

Brak chemii, brak napięcia — tylko echo z kalendarza.

Komentuję w głowie, jak narrator w filmie noir,

Nie wiem, czy widzieć więcej, to dar, czy ciężar jak stal.

Światła czerwone, korek, gość trąbi jakby walczył z czasem,

Szczęka pracuje jak tłok, frustracja w rytmie basem.

Patrzę przez szybę — każdy w swoim świecie, w swoim rytmie,

Miasto gra jak orkiestra, tylko każdy gra w innym bitcie.

cierpliwość to waluta, której nikt już nie trzyma,

frustracja jak benzyna — zapala się od spojrzenia, w sekundach.

Myśli biegną szybciej niż świat, nie mam stopu, nie mam planu,

W głowie ruch jak w mieście — korek, chaos, zero stanu.

Każdy dzień to sprint bez mety, każdy wers to nowy crash,

Nie uciekam przed niczym — tylko goni mnie mój flash.

Zegar bije, serce klika, rytm jak metronom w panice,

Wszystko miga, świat się ślizga, ja balansuję po granicy.

Nie ma ciszy, tylko szum — jakby życie grało drill,

W 160 BPM-ach myślę szybciej, niżbym żył.