ในวันที่ฝนตก และโลกหม่นมัว

มีมือหนึ่งคอยยื่นผ้าเช็ดตัว ให้ฉันเสมอ

ในคืนที่เหน็บหนาว ใจสุดเศร้าและเบลอ

มีเสียงหนึ่งปลอบว่าเธอ ยังมีฉันอยู่นะ

บางครั้งแค่ถ้อยคำ บางคำ พูดซ้ำซ้ำ

ที่ใครบางคนพูดย้ำๆ มาแทบทุกวัน

กินข้าวนะลูก เดินทางปลอดภัยกัน

เคยไม่สนใจมัน... แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจ

สิ่งที่ดีที่สุด... ไม่ใช่สิ่งหรูหรา

ไม่ใช่แสงไฟตระการตา หรือรางวัลใหญ่

แต่คือรักแท้ ที่ไม่หวังสิ่งใด

คือรอยยิ้มที่ห่วงใย จากใคร บางคนเสมอ

แม้โลกจะเปลี่ยนไป แต่ใจ เขาไม่เคยเปลี่ยนไป

โตขึ้นจึงรู้ว่า ความสุขไม่ได้อยู่ไกล

แค่นั่งกินข้าวล้อมวงกับคนที่ห่วงใย

แม้ไม่มีอะไร ให้โลกเขาจดจำ

แค่เรายังมีคนให้รัก... ทุกวันก็พอแล้ว

สิ่งที่ดีที่สุด... ไม่ใช่สิ่งหรูหรา

ไม่ใช่แสงไฟตระการตา หรือรางวัลใหญ่

แต่คือรักแท้ ที่ไม่หวังสิ่งใด

คือรอยยิ้มที่ห่วงใย จากใคร บางคนเสมอ

แม้โลกจะเปลี่ยนไป แต่ใจ เขาไม่เคยเปลี่ยนไป

วันหนึ่งเมื่อทุกอย่าง ต้องถึงเวลาลา

อยากบอกว่า ขอบคุณฟ้า ที่พาเธอมา

ไม่ว่าฉันจะล้ม หรือยืนอย่างเดียวดาย

ก็ยังมีภาพเธอไม่หาย อยู่ในใจฉันตลอดไป

สิ่งที่ดีที่สุด... อาจไม่มีราคา

แต่คือของมีค่า ที่ใจเราจดจำไว้ไม่ลืม

คือคนที่รักเราจริง...ในทุกวันและทุกคืน

ไม่ต้องการสิ่งอื่นใด... แค่เขายังอยู่ตรงนี้...