Zwrotka 1:
Obudził mnie huk, nie był to budzik
Niebo pocięte smugami rakiet jak nożem po skórze
W radiu cisza, potem głos – „To nie ćwiczenia”
Miasto zamiera, a ja czuję jak serce zamiera

Sąsiad puka, mówi: „Uciekaj, jak najdalej stąd”
Ale dokąd, gdy każdy kierunek to front?
Telefon milczy, sieć nie istnieje
A ja patrzę na zegarek – siódma zero osiemi nagle… nic nie dzieje

Refren:
To był dzień, w którym stanął czas
Zamarł świat, zgasł każdy z nas
Niebo płonęło, ziemia drżała
Ludzkość na krawędzi – ostatnia chwila trwała

To był dzień, w którym pękł sen
Cisza głośniejsza niż tysiąc łez
A kiedy myślisz, że to koniec świata…
Może właśnie się zaczyna – bez powrotu, bez brata

Zwrotka 2:
Miasto w ruinie, pamiętam każdą twarz
Zamienioną w popiół, w kurz, jakby czas grał va banque
Matka tuli dziecko, które już nie płacze
Żołnierze bez flagi – każdy wróg, każdy walczy

Szkoły zamknięte, ulice to cmentarz
Na murach tylko hasła – „Zostało nam serca”
Ktoś krzyczy: „To kara, to koniec epoki!”
Ale nie słychać Boga – może też był bez ochrony?

Refren:
To był dzień, w którym stanął czas
Zamarł świat, zgasł każdy z nas
Niebo płonęło, ziemia drżała
Ludzkość na krawędzi – ostatnia chwila trwała

To był dzień, w którym pękł sen
Cisza głośniejsza niż tysiąc łez
A kiedy myślisz, że to koniec świata…
Może właśnie się zaczyna – bez powrotu, bez brata

Bridge:
A potem… przebudzenie.
Cisza. Pokój. Znajoma ściana.
To był tylko sen…
Ale czy na pewno? Czy to nie jest przedsionek dramatu?

Outro (mówione, z echem):
Dobrze, że to tylko sen.
Ale co…
jeśli to był znak?
Co… jeśli jutro stanie się dziś?
A czas już nigdy nie ruszy?

[end]