Gdy byłam mała, kurz wplatał się w moje włosy,

I zapach siana koił każdy lęk.

Mój koń, przez wszystkie lasy i wrzosy,

Pędził jak wiatr, w jego oczach miałam swój brzeg.

Marzyłam o słońcu, co topi się w dali,

O galopie przez pola, aż dech zapiera.

Każdy dzień w siodle, te chwile się stały,

Moją piosenką, co wciąż mi powraca.

Teraz rumak z dwoma kołami, stal i ryk,

Pędzi przez asfalt, mijam Gdańsk, mijam świat.

Wiatr we włosach, ten sam, wolności krzyk,

Ale serce zostało w tamtych latach.

Bo czekam na dzień, kiedy znów poczuję ten gniew,

Ten prawdziwy galop w stronę słońca,

Wiem, że nadejdzie, mój jedyny zew,

Moja pieśń, co nie będzie miała końca.

Za mną kilometry, za mną setki dróg,

Każdy zakręt to opowieść, każda prosta to plan.

Czasem zamykam oczy, czuję ten pęd,

Co mnie zabiera znów w krainę marzeń.

Srebrne ogony spienionych fal,

Złote pola, gdzie słońce już idzie spać.

Wiem, że w tamtych dniach nie było żadnych strat,

Tylko obietnica, co w sercu wciąż krzyczy.

Teraz rumak z dwoma kołami, stal i ryk,

Pędzi przez asfalt, mijam Gdańsk, mijam świat.

Wiatr we włosach, ten sam, wolności krzyk,

Ale serce wciąż drży, wciąż o tamtych latach śni.

Bo czekam na dzień, kiedy znów poczuję ten gniew,

Ten prawdziwy galop w stronę słońca,

Wiem, że nadejdzie, mój jedyny zew,

Moja pieśń, co nie będzie miała końca.

Może to nie koń, może to tylko ja,

Co wciąż szukam tej wolności, tego cudu.

Ten płonący horyzont, co sen w nim gra,

To mój azyl, to moje serce, to mój cud.

Nie ważne, czy na koniu, czy na stali,

Ważne, by w duszy ten ogień nie zgasł.

W stronę słońca! W stronę słońca!

Ten dzień nadejdzie, nie ma końca!

Galopem w słońce! W stronę słońca!

Mój sen bez końca!

?/?