เสียงลมกรีดฟ้า / ดั่งกู่ก้องคำสาบาน

เงาแห่งวันวาน / เฝ้าทวงความหวังคืน

ใต้แสงดาวจาง / ใครยังรอฟังเสียงใจ?

เหยียบเถ้าถ่านแห่งฝัน ใต้ฟ้าที่ไร้ความหมาย

ลมหายใจกลั่นเป็นไฟ / เผาเส้นทางที่ไม่เป็นธรรม

มือฉันมีเพียงรอยแผล / ตาเห็นเพียงเงาและน้ำตา

แต่ใจยังเต็มไปด้วยคำว่า “ยังไม่ยอมแพ้!”

มือนี้เปลือยเปล่า แต่ใจยังทระนง

แม้ไม่มีปีก ก็ยังกล้าบินชนลม

แต่แล้ว!!

แม้ฝันของฉันจะพังทลาย / กลายเป็นเพียงเถ้าในมือเปล่า

เสียงหัวใจยังไม่เงียบเหงา / แม้ความหวังจะริบหรี่

แต่แล้ว!!

แม้ถูกโลกนี้เหยียบย่ำ / ฉันยังยืนตรงกลางพายุ

เพราะศรัทธาในสิ่งที่ไม่มีใครรู้ / คือดาบสุดท้ายของใจ!

ฉันเห็นเขาล้มลง / ด้วยฝันเดียวกันในดวงตา

เขาถามฉันว่า "มันคุ้มไหม?" / ฉันแค่ยิ้ม...แล้วเดินต่อ

เลือดไหลจากแผล / แต่ใจฉันร้อนกว่าลาวา

ทุกก้าวคือการประกาศว่า “ชีวิตฉัน ข้าเขียนเอง!”

ข้าเกิดมาบนโลกที่ไม่ยอมให้ใครฝัน

แต่ยิ่งมันห้ามข้า ยิ่งฝันนั้นมันชัด

กัดฟันแล้วเดิน แม้ขาไม่ไหว

ศัตรูไม่ใช่คน—แต่คือใจที่กลัวพ่าย!

(วู้ว!) ชะตาจะเหวี่ยงก็เหวี่ยงมาเลย

ข้ายังยืน ไม่ใช่เพราะโชค…แต่เพราะใจมันเคย / แตก…แต่ไม่พัง!

ถ้าฟ้าไม่มอบปีกให้ / ก็จะใช้ใจบิน

หากฝันไม่มีทางไป / ฉันจะสร้างมันขึ้นใหม่

แต่แล้ว!!

แม้ฝันของฉันจะพังทลาย / แต่ดวงตายังมองฟ้า

แม้ทางจะมีเพียงความชั่วร้าย / ใจข้ายังไม่ถอยหนี

ฟากฟ้าที่เอื้อมไม่ถึง

แม้มันคือขอบเขตสุดท้าย

แต่อย่างน้อย…ข้าคือคนที่กล้าฝันไปให้ถึงมัน!

แม้ต้องตาย... ก็ขอเอื้อมอีกครั้ง

แม้ฟ้าจะไกล... ใจก็จะไปให้ถึง