شَب دوبارِه اومَد، دوبارِه مَن و این چهار دیوار .هَر نَفَسَم سَنگینِه، هَر فِکرَم یِه بار ،تویِ آیینِه نِگاه می‌کُنَم، کی این غَریبِهَس؟

چِشماش می‌گَن کِه زَخمیِه اَمّا ، لَبِش می‌ خَنده بی‌ صِدا .

یادَمِه اون روزا وَقتی هَمِه چی سادِه بود .حالا هَر اِنتِخاب یِه سَنگِه رو سینَم ، اُفتادِه روم ! .می‌خوام فَرار کُنَم اَمّا ،

اَز خودَم چِطوری؟؟!

هَر جا می‌رَم ، این سایِه دُنبالَمِه ،

سَر نِوِشتَم اینجوریِه ...!

ساعَت می‌چَرخِه ، زَمان نِمی‌ ایستِه

قَلبَم می‌تَپِه ، اَمّا حِسِّش عَجیبِه ، تَرسناکِه !

دَرد داره ، میدونَم خیلی دَرد داره .

می‌خوام داد بِزَنَم، اَمّا صِدام گُم میشِه.

تویِ این شُلوغی، تَنهایی مَنو خَفِه می‌کُنِه .

>باید خودَم رو سَرزَنِش کُنَم؟<>[سوالی پرسیده شود با شدت]<>چِرا؟؟

چِرا هَمیشِه باید اَز چیزی بِتَرسَم؟ .

اون حَرفا تو سَرَمِه ‌.

مِثلِ ویروس.

پَخش میشَن .

(تویِ گوشَم)

(میگَن) :

" تو کافیْ نیستی "، .

تو هیچ‌ وَقت کافی نیستی .

اَمّا اِمشَب نَه .

اِمشَب می‌ خوام بِجَنگَم .

با این اَفکار .!

با این دیوارا .!

می‌ خوام بِشکَنَم .

هَر زَنجیری کِه بَستَن دورِه پام .

می‌ خوام آزاد باشَم .

می‌ خوام پِیدا کُنَم خودَم رو دوبارِه

تویِ تاریکی راه می‌ رَم . دُنبالِ یِه نور

. هَر قَدَم سَنگینه ,اَمّا مَن نِمی‌ میرَم اَز دَرد

سایه‌ هام هَمراه‌ْه‍َمَن , اَمّا دیگِه نِمی‌ تَرسَم .

چون می‌ دونَم داخِلِشون خودِ واقِعیِ مَن هَستِش .

گاهی فِکر می‌ کُنَم،

اَگِه هَمِه چی فَرق می‌ کَرد چی؟

اَگِه اون تَصمیم رو نِمی‌ گِرِفتَم، حالا کُجا بودَم؟

اَمّا پَشیمونی فایِدِه نَدارِه.

زَمان بَر نِمی‌ گََردِه .

فَقَط می‌ تونَم بِسازَم چیزی اَز این لَحظِه‌ ها کِه موندِه.

نَفَسِ عَمیق می‌کِشَم .

چِشمامو می‌ بَندَم .

می‌ذارَم اِحساسام بِریزَن .

دیگه خودمو نمی زَنَم .

دیگِه مُقاوِمَت نِمی‌ کُنَم .

شاید ضَعف نیست کِه آدَم بِشکَنِه .

شاید قُدرَتِه کِه دوبارِه بُلَند شی.

.خودِت رو بِسازی اَز نو

..