कसैको घर जलेर खरानी भयो,
सबै सपना, सबै कुरा राग भयो।
हिजो जसले उज्यालो बाँड्थ्यो गाउँभरि,
आज उसकै आँगन धुवाँको बाग भयो।
आँसुका धाराले निभाउन खोज्दा पनि,
पीडाको आगो झन् बेइन्तहा दाग भयो।
साथ दिने वाचा गर्नेहरू भीडमा थिए,
विपत् पर्दा हरेक अनुहार फराक भयो।
भाग्यको लेखा कसले कहाँ मेट्न सक्छ र,
हासो भरिएको जीवन नै विराग भयो।
भित्तामा टाँसिएका यादहरू जले सबै,
सम्झनाको प्रत्येक पाना अब खाक भयो।
अरूको दुःख देखेर रमाउने संसारमा,
मानवताकै मुहार आज किन फिक्का फाग भयो?
भोलिको बिहानी फेरि उज्यालो ल्याउला कि,
यही आशाको दीपले मन अलिक जाग भयो।
(मक्ता)
"अमृत" दुःखका बादल सधैं आकाशमा रहँदैनन्,
रात जति नै गाढा भए पनि अन्त्यमा प्रभात भयो।