(Nie, nie...)

Nie chcę umierać codziennie

(Nie, nie...)

W tej ciszy, co krzyczy bez przerwy

To tylko w głowie: łzy i cień

Każdy dzień jak ten sam sen

Ściany płaczą bez imienia

W pustych mieszkaniach bez tchnienia

Tyle krzyków w mojej duszy

A świat milczy, nic nie ruszy

Zamknięty w klatce wspomnień

Nie wiem już, czy to dzień, czy sen

A pociąg w głowie znów mknie

(Nie zatrzyma się, nie...)

Widzi dom, co już nie jest mój

Tylko echo i kurz

Nie chcę umierać codziennie

W myślach, co tną mnie jak szkło

Nie chcę tonąć samotnie

W obrazach, co spalają tło

(Nie chcę... nie chcę...)

Zostać cieniem bez imienia

Nie chcę umierać codziennie

Zimne dłonie ściskam w snach

Czuję, jak pęka czas

Na balkonie noc bez końca

Słychać tylko bicie serca

Nie wrócę z tej wojny w środku

(Zostawiłem tam wszystko...)

Nie ma mapy do pokoju

Jestem tylko pyłem w kroku

Nie chczę umierać co dzień.

Ce lyszé w hołowi: słozy, bił.

Ale jak dali życi — kto zna?

W pustoci zachudałych kwartyr.

I we mnie lyś sama pustota,

Czornotoją swojeju wsie wkryła.

Ja nie wernuś nigdy z wijny

U swoji pustoci i zahynu.

Stukit potjaha znowu i znow

Powertaje mene w ridny dim.

Ale win meni zowsim czuży

W pustoci zachudałych kwartyr.

Ja nie chczę umierać odyn.

Ja nie chczę lyśytyś odyn,

Żeby tonuty u pirwi kartyn,

Szcze maljuje skaliczeny um.

(Nie zostawiaj mnie, nie...)

Pomiędzy wersami ciszy

Znajdź mnie zanim zniknę

(Nie zostawiaj, proszę...)

Nie chcę umierać codziennie

W myślach, co tną mnie jak szkło

Nie chcę tonąć samotnie

W obrazach, co spalają tło

(Nie chcę... nie chcę...)

Zostać cieniem bez imienia

Nie chcę umierać codziennie

(Nie chcę... nie chcę...)

Już nie...

Nie chcę umierać codziennie