I have mingled with molten volcanoes,

flowing through ravines lost mid-journey.

The howl of my frozen disbelief

has echoed through the world,

and in its wake—

a newborn land within me.

شُــــــور هایِ اَفسانه‌ ای ِ بـی‌مَغــــــز

به حَدِِّ شُعــــوری عُصیانگـــــــَـــــــر

مَن اَز آبراهــه‌ هایی دَر دِلِ دَرّه‌ هایِ میا‌نِ راه،

با آتَش‌ فِشانِ مذابـــی آمیــختـــه‌ اَم

وَزِشِ بورانِ سَردِ بـُهت وَ نا باوری ام را

هَمه‌یِ دُنیــــــا شِنیده‌ اَند،

وَ پَس اَز آن،

خِطَّه‌ ای تــازه دَر مَن

مَن مَطرود،

ساکِنِ رود هایِ مــذابِ اَندوهم،

دَر سیلابِ قَحطیِ گُوارایِ خُنَکایِ آب،

وَ زُلالیِ چِشمه‌ ای واقعی وَ نَه سَراب.

مَن طَرد شُده‌ اَم،

بِه فَضایی

بِه حَدّ ِ جُمجُمـه‌یِ پوسیده‌یِ اِنسانی،

فَردیِ ماقَبلِ تاریـــــــخ.

سوزِه‌ هایِ آوایِ بی‌واژه،

مَطرودی‌ هایِ بی‌دِل،

آسمانـــــی مُرده،

هَمه‌یِ این‌ ها

سَهمِ عَظیمِ مَن

اَز این مُعَمّایِ لاینَحَلِ شِگِفت است.

مَن رَوانـــه‌ اَم،

هَمرِاهِ جویبار هایِ مذابِ داغِ داغ.

—

مَن هَم راهی‌ اَم،

بِه اِتِّفاقِ این رُویدادِ طبیعیِ ویرانگــــر،

تا دَرّه‌ هایِ ویران وَ تشنه را

با عُبورمان بیشتر بِکوبانیــــم

وَ بِســـــوزانیم هَمرِاهِ خویش

دَر وزوزه‌ هایِ سوزشِ تَحمیلیِ جَبر.

وَ

نیک می‌دانَم

پایان

نَزدیـــک است.

I am the outcast,

adrift in rivers of liquid sorrow,

drowning in the famine of purest water,

where mirages dare not tread.

Cast away,

confined within a space

as hollow as the skull of an ancient man,

a soul before its time.

The voiceless echoes,

the heartless exiles,

a dead sky—

these are my share

of this unsolvable enigma

I drift,

hand in hand with molten streams—

blazing, scorching, burning

carving the valleys of despair,

searing them deeper

with the burden of fate’s cruel flame.

And I know,

I know—

the end

is near.,